Hier schrijf ik af en toe een blog, wat mij bezig houd of wat ik meemaak op reis.

Première van Houdoe, luchreiziger!

Afgelopen zaterdag was de eerste vertoning van de documentaire Houdoe, luchtreizger! van Joost Schrickx en mijzelf. In een bijna uitverkochte Muzenval in Eersel genoten de aanwezigen van de film op groot doek. Het is voor eerst dat ikzelf een documentaire gemaakt heb. Samen met Joost, want in m'n eentje zou het me nooit zijn gelukt. Twee en een half jaar hebben we keihard gewerkt aan deze film en nu was het eindelijk zover. De documentaire over mijn vader, broer en nichtje was klaar en werd voor het eerst vertoond. Lout Donders van Omroep Brabant was de host van de avond, wat het geheel extra cachet gaf. TIjdens de vertoning zat ik naast Joost, in het midden van de zaal. Kijken naar de film, maar ook de reacties van het publiek nauwlettend in de gaten houden. Gaat men kuchen en hoesten? Wordt er gekletst, en wordt er gelachen? Gelukkig gaat het allemaal goed. Er wordt zelfs veel meer gelachen dan verwacht. En op momenten dat Joost en ik zelf moeten lachen, is het doodstil in de zaal. Tijdens de scène van het lossen van de duiven gaan de ohhh's en ahhh's door de zaal. Dit maakt blijkbaar veel indruk. Ergens hadden we dat wel verwacht, maar het is mooi als die gedachte ook bevestigd wordt. Na afloop werden niet alleen wij als makers, maar ook de hoofdpersonen in het zonnetje gezet. Robin en Vanessa, een vriendinnetje van haar, delen bloemen uit en Joost en ik doen een woordje. Niet voorbereid en het zweet staat in m'n handen. Maar het ging goed. Denk ik. In de foyer van de Muzenval was er een drankje voor iedereen. De reacties op de film waren uitbundig en overweldigend en ik zie een trotse vader en moeder. Voor hen is het ook een lang traject geweest en ik merk dat ze nerveus waren. Voor hen is dit ook allemaal nieuw en onbekend terrein. Maar ze genieten ervan om even in het middelpunt van de belangstelling te staan. Iets wat ze nooit doen, maar nu mag het, voor heel even. Morgen is weer een gewone dag en moeten de duiven gevoerd worden en het gras nog een keer gemaaid. Het was mooi zo. De film is af.

Van Almeria via Parijs naar Venetië

De afgelopen weken waren de opnames van de telefilm Kris Kras van regisseur David Grifhorst voor Endemol, waar ik de geluidsopnames voor heb gedaan. De eerste opnames waren 12 juni in de buurt van het Zuiid-Spaanse Bedar. Ik heb veel gereisd in m'n leven, maar ik was nog nooit in Spanje geweest! We vliegen met Transavia (wat een vervelende maatschappij is dat zeg!) vanaf Schiphol. Slechts met een klein deel van de crew, want een deel is al op de plaats van bestemming, een deel gaat met de materiaalwagens en een deel vertrekt pas later. We vliegen op Alicante, waarna we nog zo'n drie uur in een busje moeten rijden naar Mojacar aan de kust. De eerste dagen draaien we rond Bedar, iets meer de binnenlanden in. Het is warm en droog, maar de sfeer is goed en de opnames gaan goed. Het zijn geen makkelijke opnames, ook omdat ik alleen ben, zonder assistent. Maar met veel zenderen en goed hengelen kom je een heel end. De leukste dag is eigenlijk als we met een mini-crew van vier mensen de bergen ingaan voor losse shots. Vier gekke mannen die weer jong en speels zijn. Scheuren met een jeep, heuvels opklimmen en door slootjes rijden. En onderweg ook nog door een kudde schapen manoeuvreren. Na twee weken zit het erop in Spanje en gaan we naar huis, waar we landen op Rotterdam, om een paar dagen later met de Thalys naar Parijs te gaan. Het was lekker om een paar dagen thuis te zijn, maar het is nog leuker om weer op de set te staan. In Parijs zijn we maar een dag of vier. Ik ken de stad niet zo goed, ben er maar een paar keer geweest en dat maar voor enkele dagen. Het is een stad met allure, dat merk ik wel. Filmen midden in het centrum valt niet mee, door alle druktes. Maar ook nu gaat het goed. De laatste dag in Frankrijk is een nachtshoot op een station, drie kwartier ten noorden van Parijs. En dit is de enige draaidag van de hele produktie dat het regent! We hebben dus veel geluk gehad. Na één nacht in hotel Campanile, buiten Parijs moeten we naar het vliegveld voor een vlucht naar Venetië. Het regent nog steeds en het is druk op de weg en we hebben maar weinig tijd over om het vliegtuig te halen. Maar een paar uur later laden we al onze apparatuur in taxiboten om naar het centrum van Venetië te gaan. Een prachtige stad, werkelijk, maar ze moeten er geen mensen toelaten. Zo'n mooie stad en het zit vol met toeristen, maar de een trekt nog een chagrijniger gezicht dan de ander. De gondels zijn alleen maar een toeristische attractie geworden, daar is niets origineels meer aan. Net als het San Marco-plein, dat behalve onbetaalbare terrasjes eigenlijk niets te bieden heeft dan alleen de door de jaren opgebouwde status. Venetië is mooi, maar voor mij persoonlijk niet voor herhaling vatbaar. Via een hoop gedoe op het vliegveld met handbagage gaan we na drie dagen alweer naar huis. Een week rust en dan de rest van de draaidagen afmaken in Nederland. Dat wordt vast ook heel leuk!
Uitzicht op Grande Canal in Venetië






Meer >>